Abadía – Parroquia San Gerolamo di Quarto

Abadía - Parroquia San Gerolamo di Quarto

1383

Direcion
Via Redipuglia, 24 – Genova Quarto

https://it.wikipedia.org/wiki/Abbazia_di_San_Gerolamo

Personajes:
Luca Spinola

ATENCIÓN

En Spinola.it estamos trabajando en la revisión de todos los Repertorios.
Muchos de ellos aún deben ser actualizados en cuanto a su contenido y formato.

La tarjeta

La Abadía de San Gerolamo di Quarto representa un raro testimonio de la familia Spinola en Génova. Su peculiaridad consiste en que allí se atestigua una de las lápidas más antiguas de Spinola, dedicada a Napoleone Spinola y fechada en 1411. Se conoce hoy en día sólo gracias a los documentos escritos y ya no se puede rastrear en el sitio, sin embargo, la iglesia también se distingue por mantener intactas las losas de la tumba Spinola, visible y muy antigua, con fecha de 1507 (Antonio Spinola y Andrea y Francesco Spinola). Entre las numerosas tumbas de Spinola mencionamos, en particular, la de Luciano Spinola di Luccoli († 1433), que vivió en Génova en el palacio del mismo nombre, señor de Pietrabissara. Se preocupó mucho por San Gerolamo, fue un generoso benefactor e hizo construir la sacristía (que no es la actual, sino la sala llamada «Cappellone»). Sus hijos, Carlo y Giorgio, con Gregorio Spinola, hijo de Benedetto, en cambio, restauraron el coro. También está documentado el lugar de enterramiento de Luca Spinola, Doge de 1687 a 1689, descendiente de Luciano, aunque ya no hay pruebas concretas del sepulcro noble. Otros Spinola están vinculados a San Gerolamo, en particular, los monjes que vivieron aquí, entre ellos Giovanni Domenico Spinola.
La presencia de Spinola en la iglesia de San Gerolamo di Quarto está ampliamente atestiguada tanto por los documentos que dan cuenta de las donaciones como por la presencia de algunos Spinola entre las filas de los monjes de la abadía y por las numerosas lápidas dedicadas a diversos exponentes de esta noble familia que encontraron aquí su última morada, tanto por las nobles capillas Spinola que allí se construyeron como por las obras de arte que las decoran, encargadas precisamente por Spinola.
El Sacerdote D. Nicolò Schiappacasse en su obra Il Monastero di Quarto, Origini e Storia, Pavía 1904, p. 21 recuerda a los benefactores Spinola que constan en los documentos conservados en el archivo de Monte Oliveto Maggiore (Siena) lamentablemente no en orden cronológico: «(..) Giorgio y Giovanni de’ Spinola di Luccullo, Andreola esposa de Sig. Luciano de’ Spinola, Cipriano Spinola hijo de Luciano Spinola, (. .), Francesca esposa del difunto Luciano Spinola, Battistina Spinola generosa benefactora de los Monasterios de Quarto, Portovenere y S. Maria di Valle Pia a Finale a los que dejó muchos bienes, Benedetta de’ Spinola, Mariola Pastorino Spinola, incansable benefactora del Monasterio de Quarto al que dejó algunos lugares en el Compere di S. Giorgio y con su munificencia favoreció enormemente a la Congregación Olivetana, (…)». En la p. 17 de la misma, encontramos mencionado a Fra Lorenzo Spinola, con motivo de la recaudación de los bienes del monasterio de S. Giorgio: «Los pocos bienes del monasterio de Quarto eran administrados por el Banco de S. Giorgio y en 1395, a 31 de marzo, encontramos que Fra Lorenzo Spinola recaudó los frutos de 250 liras, (…)». En el pasillo, sobre la puerta que da acceso al claustro, hay una lápida en memoria de Fray Giovanni Spinola, fallecido en 1672.
Hay cuatro Capillas Nobles de Spinola: la dedicada a Santa Francesca Romana, fundadora de los terciarios olivetanos, a la derecha de la entrada; la de San Gerolamo, la última de la derecha, antes del presbiterio; la Capilla de San Nicola di Bari, a la izquierda, frente a la Capilla de invierno y, por último, la del Beato Bernardo Tolomei, a la izquierda de la entrada.

Todas las imágenes se publican con la amable autorización de la Parroquia de San Gerolamo di Quarto

Donde

Donde

Abadía - Parroquia San Gerolamo di Quarto

Parroquia di San Gerolamo di Quarto
Via Redipuglia 24
16147 Genova

Historia

–  La Iglesia fue fundada por unos frailes de la orden de los Gerolamini que, exiliados de España para escapar de la tiranía de Giovanni di Castiglia, llegaron a Génova y obtuvieron del Papa Urbano VI la facultad de fundar un monasterio en Quarto.

–  El obispo Alfonso Pecha desempeñó un papel fundamental en la fundación de la iglesia, comprando el 18 de diciembre de 1383 una finca para construir el nuevo monasterio.

–  En 1389 murió Alfonso Pecha, como recuerda una placa que aún se conserva en el crucero de la iglesia. A los funerales asistieron los ciudadanos más nobles de Génova, a los que el prior Frate Niccolò recomendó seguir cuidando de la iglesia; para ello se eligieron tres Provveditori entre los nobles: Giacomo Scarampi, Giovanni Centurione y Luciano Spinola.

– Los olivetanos, inmediatamente después de su asentamiento, se dedicaron a las obras de renovación y ampliación.

– A partir del siglo XV, el Monasterio fue objeto de innumerables donaciones y a partir de 1415 hubo una mayoría de monjes genoveses, en su mayoría pertenecientes a familias nobles e influyentes como los Spinola, Adorno, Doria, Sauli, Da Passano, que a lo largo del siglo contribuyeron con ofrendas a embellecer la iglesia, tanto construyendo nuevas capillas como cuidando la decoración.

– Muchos nobles, precisamente por este vínculo con el monasterio, eligieron la iglesia para su entierro, como demuestran las numerosas lápidas que aún se conservan allí.

– En 1797, los movimientos revolucionarios y la llegada del ejército napoleónico suprimieron la orden monástica y sólo en 1815 los olivetanos recuperaron la posesión de sus bienes.

– Sin embargo, los intentos de revivir la abadía se vieron frustrados por las leyes de 1855, que obligaron a los frailes a abandonar la abadía y a no volver jamás.

– En 1859 el monasterio fue comprado por el Hospital de Pammatone y utilizado primero como orfanato de mujeres y luego como hospital de crónicos.

– En 1925 se alquiló al Piccolo Cottolengo de Don Orione.

– En 1944 el edificio pasó por venta al conde Gerolamo Gaslini y se anexionó al Instituto Hospitalario Giannina Gaslini.

– En 1958 la iglesia se convirtió en parroquia y fue confiada a los capuchinos, que fueron sustituidos por sacerdotes diocesanos en 1984. El monasterio sigue siendo propiedad del Instituto Gaslini.

Decoración

Las lápidas de Spinola

1. «1411 Sep. D. Neapolionis Spinulae Caroli patris»
2. «Sepulcrum spectabilis Domini | Liciani Spinulae qui diem suum clausit extremum prima | Ianuarii MCCCCXXXIII» (1433)
3. (1453) «MCCCCLIII die pma octobris | Propter beneficia habita a prae | senti conventu per D. Elianum de Spinulis et Atelaxiam uxorem | eius omni die perpetuo celebrabitur missa una | pro animabus eorum»
4. «Sep. Caroli et Georgii Spinulae filiorum dicti Luciani († 1433) an. 1491. Tandem Gregorius Spinula q. Benedicti chorum eiusdem ecclesiae restauravit an….»
5. «Sepulcrum | Antonii Spinule | q. Domini Artaris et | heredum suor. 1507»
6. «Sepulcrum Andreae et Franci | fratrum de Spinulis quondam Domini | Baptistae et haeredum | suorum MDVII» (1507)
7. «Sepulcrum H. D. Domini | Spinulae ju. utri. Doctoris | et heredum suorum anij MDLXVIII» (1568)
8. «Ancellinus Spinula | M. A. F. pio legato hoc | sacrarium reparavit | A. D. MDCIX id. jan.» (1609)
9. «1612. Cap. et Sep. Vincentii Spinulae q. Ioan. Francisci».
10. «Vescontes Spinola Joannis Francisci | filius sepulcrum vetustate colapsum | transtulit reedificavit sibi et | posteris MDCXII» (1612)
11. «Hoc Divae Franciscae sacellum pro se ac haeredibus tantum a | fundamento erectum et ornatum Vescontes et Magdalena | Spinola coniuges amatissimi quinquaginta annuis libris | ut in eo bis in ebdomanda missa celebretur dotarunt | 1612»
12. «Ne moreretur morti consulit | Io. Dom.cus Spi.la ex Io. | Bapta Dme. Sti Petri | anno MDCXLIX» (1649)
13. «Quod invida vetustas pene deleverat hoc | instaurat censu perpetuo jugi sacrificio | perenni lampade sacra suppellectili decorat | benigna pietas D. D. Ioannis Dominici Spinulae | ex Ioanne Baptista Duce Sancti Petri sibique | monacorum religionem imitandam proposuit | anno salutis MDCXXXXVIIII» (1649)
14. «Ioannis Domini Spinule | … qui | cum vita in hoc cenobio per annos supra duodecim angelicam traduxisset | ad coelum evolans | olivetanis patribus Genuae monasterio a fundamentis erecto | hic novitiatu argenteis suffulto montibus | terris aurae fixit charitatis vestigia | immortales gratias | abbas et monachi marmore consecrabant | anno Domini MDCLXXII» (1672)
15. (sin fecha) «hanc sacristiam fecit fieri nobilis Luciani Spinula quem | nos abbas prior et fres in numero specialium benefactorum | nostrorum aggregamus ipsumq. uxorem eius et filios volumus participes esse | missarum orationum et omni | um spiritualium operum | nostrorum amen»

Decoración de las cuatro capillas nobles de Spinola:

– La primera capilla está dedicada a Santa Francesca Romana, representada en un retablo de un artista genovés desconocido colocado en el altar (siglo XVII). La lápida fechada en 1619 en la pared derecha recuerda la construcción de la familia. En la pared de la derecha había un lienzo que representaba a San Sebastiano (siglo XVII), ahora guardado en la sacristía.

– La Capilla de San Gerolamo, de la primera mitad del siglo XVI, está coronada por una cúpula y decorada por el lienzo con San Gerolamo flagelado por los ángeles. A la derecha, sobre el sarcófago, hay un lienzo de Orazio De Ferrari con la Lactatio di San Bernardo, el santo que en 1625 fue declarado protector de Génova.

– La Capilla de San Nicola di Bari (1649) está adornada con un retablo veneciano del siglo XVII con el Milagro del Santo en el altar y, en la pared izquierda, la Madonna del Rosario con San Domenico e San Francesco d’Assisi  atribuida a Giovanni Battista Parodi (Genova 1674-Milano 1730), hermano del más famoso pintor-escultor Domenico.

– La Capilla de Santo Bernardo Tolomei, fechada en 1612, está dedicada al fundador de los Olivetani. El panel con la Visión del Santo y los monjes es de Giovanni Battista Paggi; la atribución de la Ascensión de Cristo en la pared derecha es incierta, mientras que las dos pinturas de lunetos con Sogno di San Giuseppe e Riposo en la huida a Egipto, arriba, fueron realizadas por Domenico Guidobono entre finales del siglo XVII y principios del siguiente. En el centro se encuentra el pequeño baptisterio decorado por Adelina Zandrino.

Bibliografia

  • D. Nicolò Schiappacasse, Il Monastero di Quarto, Origini e Storia, Pavia 1904
  • Piera Ciliberto (a cura di), Chiesa di San Gerolamo, Quarto, Sagep, Genova 2006
  • Marzia Cataldi Gallo, Il Complesso Olivetano di San Gerolamo di Quarto a Genova. Cenni storici sulle origini del complesso, in Nicolò Corso, un pittore per gli Olivetani, arte in Liguria alla fine del Quattrocento, catalogo della mostra, a cura di Giovanna Rotondi Terminiello, Genova 1986
  • Giorgio Rossini, La chiesa di San Gerolamo e l’architettura religiosa del Quattrocento a Genova e in Liguria, in Nicolò Corso, un pittore per gli Olivetani, arte in Liguria alla fine del Quattrocento, catalogo della mostra, a cura di Giovanna Rotondi Terminiello, Genova 1986
  • Cassiano da Lagnasco (a cura di), Chiesa di San Gerolamo di Quarto, Sagep, Genova 1978
  • Mario Labò, Il patrimonio artistico degli Ospedali Civili di Genova. Il monastero di S. Gerolamo di Quarto, in Il Comune di Genova, Bollettino Municipale mensile, 1926